هدف مقالۀ حاضر بررسی برخی مشکلات مربوط به دسته‌بندی سنّتی زبان‌های ایرانی و تا حدّ امکان ارائۀ رویکردهای جدید است. این مقاله بر اساس استدلالی استوار است که در یکی دیگر از مقالات نویسنده (Korn 2016a) مطرح شده‌است و با افزودن بحث‌های بیشتر، به مشکلات موجود در داده‌ها و روش‌های مورد استفاده در مدل سنّتی ارتباط میان زبان‌های ایرانی می‌پردازد. مقالۀ حاضر به‌طور مشخّص نشان می‌دهد مدل سنّتی درخت خانوادگی که بر پایۀ مجموعه‌ای از ایزوگلوس‌ها طرح شده عمدتاً بازتاب داده‌هایی تصادفی است که در آن زمان در دسترس بوده‌اند. همچنین این پرسش مطرح شده که آیا مدل موجی یا مفهوم مناطق زبانی نمی‌توانند راهکار مناسب‌تری برای بررسی داده‌ها ارائه دهند؟ کشف پیکره‌ای از دست‌نوشته‌های بلخی زمینه‌ساز نگرش نوینی در این زمینه شده‌است. استدلال نگارنده مقالۀ حاضر آن است که تعریف یک زیرشاخه شامل زبان‌های بلخی، پارتی و برخی دیگر از زبان‌ها، فرضیه‌ای است که ارزش آزمودن دارد. در عین حال، مقایسه با دیگر زبان‌های ایرانی در کنار ملاحظات رده‌شناسی، به ارزیابی نقش تماس زبانی کمک می‌کند.
