قوم طالش بخشی از مردم بومی کرانۀ جنوب غربی دریای کاسپی هستند و عنصری جدایی‌ناپذیر از پیوستار قومی–زبانی– فرهنگی ایران به شمار می‌آیند. تقسیم این قوم به دو گروه طالش‌های شمالی و جنوبی، پیامد جنگ‌های ایران و روس در فاصلۀ سال‌های 1804-1813 میلادی است. طالشان ساکنِ جمهوری آذربایجان، به‌سبب سیاست‌های ترکی‌سازی دولتی، از نظر زبانی و هویّت قومی به سوی همگون شدن پیش می‌روند، در‌حالی‌که جمعیّت طالش ساکن ایران، تا حدّ زیادی تداوم زبانی و فرهنگی خود را در چارچوب فرهنگ و تمدّن ایرانی حفظ کرده‌است. نگارنده در این مقاله کوشیده‌است که از قلمرو قومی طالشان، توزیع گویشی و الگوهای دوزبانگی و سه‌زبانگی در میان این قوم تصویر روشنی عرضه کند و در ضمن نشان دهد که با وجود تجربیات تاریخی متفاوت، طالشانِ دو سوی ارس، دربارۀ تعلّق قومی–زبانی خویش حسّ مشترکی دارند که ریشۀ در حوزۀ فرهنگی ایرانشهر دارد.
